Ahmet Altan

Ben hep şuna inandım… Biz bu ülkede ne tartışırsak tartışalım, hep aynı şeyi tartışırız aslında.
“Ordu siyasetin içinde kalsın mı, kalmasın mı?” İnsanlar bir tartışmada ne söylerlerse söylesinler hep aynı şekilde ikiye ayrılırlar Türkiye’de:
Ordunun siyasetin içinde olmasından yana olanlar, ordunun siyasetten çıkması gerektiğine inananlar.
Ben, ordunun siyasetten çıkması gerektiğine inananlardanım.
Mustafa Kemal’in her görüşünü paylaşmam ama bu konuda onun görüşlerine tümüyle katılırım doğrusu.
O da, Enver Paşa’nın orduyu doludizgin siyasete sürmesine karşı çıkmış, “orduyu siyasetten çekin” diye çok haykırmış ve eğer yanlış hatırlamıyorsam bu konuda İsmet Paşa’yla birlikte bir de bildiri kaleme almıştı.
Enver Paşa kimseyi dinlememiş…
Sonunda imparatorluğu paramparça etmişti.
Her konuda Atatürk’ü kendine kalkan yapanlar nedense onun bu görüşlerine hiç değinmezler.
Ve, orduyu siyasetin göbeğine yerleştirirler.
Başımız da dertten hiç kurtulmaz o yüzden.
Çünkü ordu siyasete girdi mi bütün sistem altüst olur.
Devlet devletleşemez, hukuk hukuklaşamaz, milli irade yok sayılır, parlamento kenara itilir, halkın ihtiyaçları fark edilmez.
Normalleşemezsiniz, zenginleşemezsiniz, özgürleşemezsiniz.
Avrupa’nın ordusu siyasete müdahale eden tek ülkesi biziz, Avrupa’nın en fakir ülkesi de biziz.
Sizce, bu ikisinin arasında hiçbir bağlantı yok mu?
Türkiye, bu gerçeği çok açık bir şekilde algılamadıysa da kuvvetli bir biçimde sezdi.
Onun için de bu durumu değiştirmeye çalışıyor.
Ordunun 27 Nisan muhtırasına, halkın 22 Temmuz’da verdiği cevap bu isteğin güçlü bir göstergesiydi.
Ama ordu bu mesajı almamakta direniyor.
22 Temmuz seçimlerinden iki ay sonra Türkiye’ye “ordunun önderliğini” kabul ettirmek için yeni bir “eylem planı” hazırlamışlar.
Bugün sayfalarımızda o planın bütün ayrıntılarını okuyacaksınız.
Tabii, her mantıklı insan önce, “neden ordu bizim önderimiz olsun” diye soracak.
Biz kendi kendimizi yönetmekten aciz miyiz ki kendimize silahlı bir önder seçelim?
Böyle bir öndere kimsenin ihtiyacı yok, bu ülkenin de ihtiyacı yok.
Ama ordu bu gerçeği anlamak istemiyor.

Hazırladıkları planda, “önderlik” rolünü halka kabul ettirmek için kimlerle işbirliği yapacaklarını da belirlemişler.
En önemli “ajanlarından” biri medya organları.
Medya organlarını kullanacaklarını açıkça yazmışlar.
Acaba son dokuz ayda hangi gazetecileri, hangi medya organlarını kullandılar?
Planlarında, “yüksek yargıçlarla buluşacaklarını” da yazmışlar.
Şimdi, Paksüt-Başbuğ buluşmasını hatırlayınca, bunu uygulamaya koymuş olduklarını düşünüyor insan.
Bizim o buluşmayı açığa çıkarmamızdan sonra bize hücum eden gazeteleri şöyle bir aklınızdan geçirince, “kullanılan gazetecilerle medya organları” hakkında da bir tahmininiz olabiliyor.
Ordu, “iktidarı” yani hükümeti de “irtica yanlısı” görüyor.
iktidar partisini kapatma davası açan başsavcıyla arasında şaşırtıcı bir “görüş birliği” var.
“Yeni anayasa” dedikleri “sivil anayasayı” da çok tehlikeli buluyorlar.
Acaba o anayasa nasıl gündemden kaldırıldı?
O sivil anayasaya hücum edenler neden hücum etti?
Dokuz ay önce yürürlüğe giren bu “planı” inceleyince, o günden bu yana yapılanların hepsi bir “anlam” kazanıyor.
Kimlerin bu planla uyumlu hareket ettiği çok açık ortaya çıkıyor.
Seçimle Parlamento’ya giren DTP’nin “terörist” olarak değerlendirilmesi, ordunun bir partiye hukuki bir zemine dayanmadan “terörist” demesi, Kürt vatandaşlarımızın taciz edilmesi de bu planın parçası.
Aynen eski andıç olayında olduğu gibi bazı yazarlara “karalama” kampanyası açılması da planın maddelerinden biri.
Bazı “yazarlara” ise ısmarlama kitaplar yazdırılıp bunlar destekleniyor.
Karalanan yazarlar hangileri, ısmarlama kitaplar yazıp ordunun desteğini arkalarına alan yazarlar hangileri?
Bazı yazarları karalamak da, bazı yazarları kullanmak da uygunsuz davranışlar bence.
Üstelik bundan sonra yazarların başına ne gelirse ordudan bilinecek, bu da iyi bir şey sayılmaz.
Bu plan, her yönüyle gereksiz ve yanlış bir plan.
Ordu, ordu olmalı…
Siyasi bir önder değil.
Halkın beynini yıkamak için böyle uğraşmamalı, gazetecileri kullanmamalı, yargıçları etkilememeli, yazarları karalamamalı, vatandaşlarını bizar etmemeli.
Bir orduyu “siyasi parti” haline getirirseniz, “siyasi önderliğe” oynarsanız, siyasi rakipleriniz olur.
Bir ülkede herkesin ortaklaşa sahip çıkması gereken bir orduyu, durduk yerde “bazılarının” ordusu yaparsınız.
En kızdığınız şey “bölücülükken”, siz kendiniz bölersiniz.
Bence, bunu yapmayın.
Beni dinlemezsiniz, biliyorum ama bari çok sevdiğiniz Atatürk’ü dinleyin.
Orduyu siyasetten çıkarın.
Enver Paşa dinlemedi, bakın sonuç ne oldu.
Aynı şeyleri bir daha mı yaşayalım?
Bunu istemezsiniz, bunu istemediğinizi biliyorum.
Onun için artık bırakın bu planları.
İzin verin de bu halk sizi ordusu olarak görsün, siyasi rakibi olarak değil.

Yasemin Çongar

Demokrasilerde, ordu ülkeyi yönetmez, ülkeye hizmet eder. Demokrasilerde, ordu milletin öncüsü değildir, olmaya heveslenmez.
Demokrasilerde, ordu sadece ülkenin savunmasından sorumludur, ama savunmayla ilgili konularda bile son sözü seçilmişler söyler.
Demokrasilerde, ordunun üzerinde tam bir sivil denetim olması şarttır.
Demokrasilerde, ordu herhangi bir siyasi görüşü ya da etnik veya sosyal bir grubu temsil edemez.
Demokrasilerde, ordunun amacı toplumu korumaktır, onu tanımlamak değil.
***
Bugün Amerika’da, Avrupa’da ortaöğretim düzeyinde okutulan yurttaşlık bilgisi ya da kamu yönetimi kitaplarından herhangi birisini açın.
“Demokrasinin Temel İlkeleri” ya da benzer başlıklı fasıl altında, mutlaka bir “Sivil-Asker İlişkileri” kısmı bulacaksınız.
O kısmı okuyun; yukarıdaki temel kabullerin tek tek sıralandığını göreceksiniz.

***

Şimdi de, Taraf’ın bugünkü manşetine konu olan, Eylül 2007 tarihli Genelkurmay “Bilgi Destek Planı” ve “Bilgi Destek Planı Faaliyet Çizelgesi”ndeki eylem kararlarını okuyun.
Batı demokrasilerinin çocuklarına öğrettiği demokratik ilkelerle uyumsuz bir ordumuz olduğunu göreceksiniz.
Türkiye’nin demokrasi olmadığından kuşkunuz vardıysa eğer, kalmayacak.
Bakın, yedi ay önce hangi faaliyete karar vermiş Türk Ordusu?
Genelkurmay Başkanlığı çıkışlı elektronik belgesi elimizde bulunan Çizelge’nin beşinci maddesinden aynen aktarıyorum:

“Kamuoyu oluşturma gücüne sahip bulunan üniversiteler, üst yargı organları başkanları, basın mensupları, sanatçılarla temasın muhafaza edilmesi suretiyle, bu kişilerin TSK ile aynı paralelde hareket etmelerinin sağlanması.”
Öngörülen faaliyet bu.
‘Yöntem” kısmındaysa, ‘Temas için uygun zemin/fırsatlar oluşturulacak; Genelkurmay Başkanı, Genelkurmay İkinci Başkanı, Kuvvet Komutanları, Genelkurmay Karargâh Başkanlıkları ve Genelkurmay Genel Sekreterliği düzeyinde yapılacak; temas edilecek kişilerin, TSK’nın temel değerlerini savunan, koruyan niteliklere sahip olmasına özen gösterilecek” gibi ifadeler var.
Ne söylüyor bu belge bize?
Diyelim ki, bugünlerde bir kuvvet komutanı bir üst yargı organının başkanvekili ile görüşmüş olsun.
Belgeyi okuduktan sonra, artık bu görüşmenin, Genelkurmay’ın Bilgi Destek Planı’na uygun bir faaliyet olduğunu; amacın, söz konusu üst yargı organı başkanvekilinin ‘TSK ile aynı paralelde hareket etmesinin sağlanması” olarak saptandığını biliyoruz.
***
Çizelge’nin altıncı maddesiyse şöyle diyor:
‘Tam kontrollü Sivil Toplum Örgütleri yerine ‘etki edilen ve harekete geçirilebilen’ Sivil Toplum Örgütleri kullanılacaktır… Faaliyetlerin maliyetlerinin karşılanmasına ihtiyaç vardır.”
Ya da 12. maddeye bakabiliriz; “kanaat önderlerinin yönlendirilerek kullanılması” hedefleniyor bu maddede ve bunun yöntemi açıklanıyor:
“Kanaat önderleri dolaylı olarak ve uygun yöntemlerle desteklenecektir… Kanaat önderlerinin faaliyetlerinin maliyetlerinin doğrudan veya dolaylı olarak karşılanmasına ihtiyaç vardır.”
Peki, ordu “desteklediği” kanaat önderlerinin ne yapmasını istiyor?
Yine belgeden okuyoruz ki, bu kanaat önderlerine biçilen görev, “TSK’nın topluma öncü olma konumunu sürdürdüğüanayasa paketinin milli devlete karşı olduğu” gibi genel ve güncel konuları işlemeleri.”
Ne söylüyor bu belge bize?
Diyelim ki, sivil hükümet bir anayasa paketi hazırladı.
Belgeyi okuyunca biliyoruz ki, ordunun masraflarını karşılayarak “etki edebildiği ve harekete geçirebildiği” sivil toplum örgütleri ve kanaat önderleri bu pakete karşı çalışmakla görevlendirilecek.

arafın elindeki belge, Genelkurmay’ın Eylül 2007 itibariyle, AKP hükümeti hakkındaki görüşünü de yansıtıyor:
“İrticai faaliyetlere zemin hazırlayan birçok gelişmenin bizzat iktidar tarafından organize edildiğini” yazıyor.
Ne anlamalıyız bundan?
Diyelim ki, hükümet partisini kapatma amaçlı bir dava var ve dayandığı temel iddia, “laiklik karşıtı eylemlerin odağı olmak.”
Belgeyi okuyunca artık eminiz ki, bu iddia Genelkurmay tarafından bire bir paylaşılıyor.
Genelkurmay’ın faaliyet planında, “uygun sanatçı ve yazarlara eserler hazırlatılması” da var.
Tabii, o kadar değil; elimizdeki belgede, muhalif yazar ve sanatçıların hakkından nasıl gelineceğinin yolu da gösteriliyor. Şöyle diyor çizelgenin 13. maddesi: ‘TSK’yı yıpratmayı amaçlayanlar hakkındaki bilgilerin uygun medya
kanalları kullanılarak kamuoyuna yansıtılması.”
Bu amaçla “haberlerin hazırlanması, medya organları ile sürekli iletişim halinde olunması ve medyada amacı gerçekleştirecek şekilde yer almasını sağlamak” gerektiği de aynı maddede yazılı.
Bilgi Destek Planı’nda ise aynen şu cümle var:
“Bazı sanatçı ve yazarların desteklenmesi ve ön plana çıkarılması sağlanırken, TSK karşıtı fikir ve eylemleri ile bilinen sanatçı ve yazarların yıpratılması hedef alınacaktır.”
Bundan ne çıkaralım?
Diyelim ki, Türk Silahlı Kuvvetleri’ni üzerine vazife olmayan siyasi işlere karıştığı için eleştiren bir kişi ya da kurum, bir yazar ya da sanatçısınız.
Belge gösteriyor ki, hakkınızda yıpratma amaçlı haberler hazırlatabilecek, medya organlarının bu haberleri amacına uygun şekilde kullanmasını sağlamaya kararlı bir ordunuz var.
O kadar da değil; bu çizelgenin 17. maddesinde aynı ordunun içinize ajanlar sokabileceği hatırlatılıyor:
‘TSK’yı hedef alan gruplar içindeki bazı kişiler desteklenecektir. Hedef kitle olarak tanımlanan siyasi ve etnik gruplarda ayrışmayı desteklemek ve birliği bozmak maksadıyla bu grup içindeki bazı kişilerle iletişim kurulacaktır.”
***
İşte böyle…
Şimdi en başa dönün.
Batılı çocuklara, demokrasilerde ordunun işlev ve sorumluluğu konusunda ne öğretildiğini hatırlayın.
Ve lütfen, bir gün bizim çocuklarımızın da, okullarında bu demokratik sınırları öğreneceğine inanın.
Sınıfta öğrendikleri doğruların, sokakta ve kışlada da geçerli olacağı günleri göreceğimizden umudu kesmeyin.
Tarafın haberciliği en azından bu umudu verebilmeli size.

vaziyet

Demiray Oral

Çocukken Anadolu’nun orta büyüklükteki bir kentinin adliye binasında görüp duyduklarımdan öğrenmiştim. Büyüyüp üniversite tahsil etmeye başlayınca henüz birinci sınıfta, Hukuk Başlangıcı denen derste, aynı şeyi bu kez teorik olarak öğrettiler. Şuydu öğrendiğim: Hâkimler aynı zamanda milletin vicdanını temsil ederler. Kısa ama çok mühim, basit gibi görünen ama kesinlikle öyle olmayan bir cümle. Falanca kanunun filanca maddesinde değil, hukuk adamının vicdanında taşıdığı bir ilke.

★★★

Çocukluğum, bu ilkeyi farkında olmadan öğrendiğim Anadolu’daki o kentin adliyesinde geçti. Babam savcı, adliyenin koridorları ikinci oyun alanımdı. Hemen her gün babamın ardından mutlaka ben de “daire”nin yolunu tutardım. O dairede, yani adliyede kimi zaman küçük bisikletimle slalom yapar, kimi zaman jandarmaların arasındaki sanıkların bileklerindeki kelepçelere korku dolu gözlerle bakardım. Beni kontrol altına alıp, adaletin mülkün temeli olarak normal işleyişinin yeniden tesis etmek için tek bir yoİ vardı. Savcıların çalışma odası olan odada, babamın “makamı“nda oturmam. Çünkü savcıların çalışma masalarının arkasındaki duvarda, vişne rengi kadife bir pano olurdu. Ve bu panonun bir yerinde gizli olan düğmeye basınca adliyenin çaycısı anında yanımızda biterdi. O düğme benim için sınırsız sayıda sarı ve turuncu gazoz içebilmek demekti. Çaycı, gazozu getirdikten sonra alacağı markaların durduğu çekmeceyi ezbere bilirdi. Yıllar sonra hukuk fakültesine gitmemi, bilinçaltımdaki bu gazoz fantezisine bağlayan yorumlar da yapıldı yakın çevremde, ama onlara girersek çıkamayız derim.

★★★

Her neyse, hayatımın ilk hukuk derslerini işte o adliye koridorlarında aldım. “Adalet” denen şeyle ilgili bir şeyler hissetmeye

ilk kez orada yaşadıklarımla başladım. Bir gün, yedi-sekiz yaşlarında, yani benimle yaşıt bir çocuk, polis marifetiyle getirilmişti savcıların odasına. “Suçu” bir bakkaldan gazoz çalmaktı. Polis, bakışları sürekli yerde olan çocuğu bırakıp çıktı odadan. Babam masanın yanındaki bir sandalyeye oturtup “ne oldu, niye yaptın” gibi sorular sordu. Çocuk, canının çok gazoz çektiğini ama ailesinin fakir olduğunu anlattığında inanılmaz şaşırmış, dünyanın hiç de adaletli bir yer olmadığını galiba ilk o zaman fark etmiştim. Babam (yani savcı), bir güzel nasihat ettikten sonra onu yanına çağırdı. Çocuk ürkek adımlarla yürüdü. Savcı (yani babam), yanına gelince onun elini tutup, arkasındaki panoda bulunan benim gizli düğmeme bastırdı. Ve çocuğun korku dolu bakışları arasında çaycı elinde tepsiyle odaya geldi. Sonra mı? Sonrasını anlatmak, o çocuğun tepsideki beyaz gazozu alışı ve içişi sırasında gördüklerimi anlatabilmek için sinemacı olmayı çok isterdim.

Bir hukukçu testi

Günlerdir, Yargıtay Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’nın esas hakkındaki mütalaasını okuyorum. Bünye tepki verdi. Haziran sıcaklarında final sınavlarına çalışıyormuşum gibi okurken uykum gelmeye, midem hafiften ekşimeye

başladı. Kendime acı çektirmeyi sevdiğimi için değil elbette, yazdıklarından yola çıkarak bir şeyler karalarım, Başsavcı‘nın psikolojisini çözerim belki diye okuyordum. Bu sırada e-postama bir mesaj geldi. “Vatoz iftiharla sunar” başlıklı bu mesajın ekinde, “20 soru-özel röportaj” diye bir bölüm vardı. İşte 20 soru’ya bir Başsavcı‘nın verdiği acayip hayali cevaplar:

1- En sevdiğiniz kelime?
- Google
2- Nefret ettiğiniz kelime?
- Ümmetçi+Birinci
3- Ne sizi heyecanlandırır?
- Anayasa Mahkemesi kararının açıklanma anı
4- Heyecanınızı ne öldürür?
- “Aradığınız terimleri içeren hiçbir belge bulunamadı” ibaresi
5- En sevdiğiniz ses nedir?
- “Oy birliğiyle kapatılmasına” diyen hâkimin sesi
6- Nefret ettiğiniz ses nedir?
- Ulusa sesleniş
7- Hangi mesleği yapmak istemezsiniz?
- Ulemalık
8- Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz?
- Düşünce okumayı istiyordum, o da oldu zaten
9- Kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?
- Kel Ali (İstiklal Mahkemelerinin meşhur yargıcı)
10- Nerede yaşamak isterdiniz? -1923 Türkiyesi’nde
11- En önemli kusurunuz nedir?
- Gördüğüm her şeyi kapatma takıntım
12- Size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?
- Her gördüğümü delil sanmak
13- Kahramanınız kim? -O da Kel Ali…
14- En çok kullandığınız küfür? – Takiyyecinin
15- Şu anki ruh haliniz nasıl?
- İçim içime sığmıyor dersem anla beni
16- Hayat felsefenizi hangi slogan özetler?
- Ben tavuğu kızarmış severim… Şey pardon internetten yanlış kopyaladım. “Baylar, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, memleketi olamaz” diyecektim…
17- Mutluluk rüyanız nedir?
- Tek partili demokrasi
18- Sizce mutsuzluğun tanımı?
- Çok partili demokrasi
19- Nasıl ölmek isterdiniz?
- Mahkemede iddianamemi okurken
20- Ölünce cennete giderseniz, Tanrı’nın kapıda size ne demesini istersiniz?
- Senin naçiz vücudun elbet bir gün toprak olacaktır ama Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.

]]> http://tarafinternet.wordpress.com/2008/06/20/bir-hukuk-hikayesi/feed/ 0 tarafinternet